Билирубини умумӣ (CITO)

Билирубин — пигментест, ки ҳангоми вайроншавии эритросситҳо аз гемоглобин ташаккул меёбад, сипас ба ҷигар ворид шуда, бо кислотаи глюкуронӣ мепайвандад ва бо сафро ба рӯда хориҷ мешавад. Билирубини умумӣ бо ду фраксия ифода мешавад: мустақим ва ғайримустақим (бо кислотаи глюкуронӣ алоқаманд ва алоқаманднабуда). Таҳлили хун ба билирубини умумӣ барои ташхиси зардча истифода мешавад. Сатҳи баландшудаи он метавонад дар ҷараёни муоинаи лабораторӣ пеш аз тағйир ёфтани ранги пӯст ошкор шавад, махсусан дар одамони пӯсти сиёҳ — дар онҳо зардча ҳатто ҳангоми сатҳи баланди билирубин дар хун бо усулҳои клиникӣ аксар вақт ташхис намешавад. Дар айни замон таҳлили хун ба билирубини умумӣ дар бораи навъ ва пайдоиши синдроми зардча тасаввурот намедиҳад, аз ин рӯ дар сурати баланд шудани ин нишондиҳандаи лабораторӣ барои муайян кардани фраксияҳои билирубин ташхиси иловагӣ зарур аст. Таҳлил ба билирубин ба навзодон гузаронида мешавад. Муоина имкон медиҳад зардчаи физиологӣ аз патологӣ фарқ карда шавад. Зардчаи физиологӣ бинобар вайроншавии пуршиддати эритроситҳо инкишоф меёбад. Ин раванд муқаррарӣ аст, он бо иваз шудани гемоглобини феталӣ (HbF) бо гемоглобини А алоқаманд аст. Дар навзодон ҳатто дар заминаи зардча сатҳи билирубин набояд аз 220 мкмоль/л зиёд шавад. Агар консентратсияи он баландтар бошад, ин аз зардчаи патологӣ шаҳодат медиҳад, ки табобатро талаб мекунад ва метавонад мушкилиҳо аз ҷониби низоми марказии асаб ба вуҷуд орад.

аломатҳои зардча;
хориши пӯст;
бемориҳои системаи гепатобилиарӣ;
камхунӣ;
муоинаи кӯдакони моҳи аввали ҳаёт.
ҳар гуна намудҳои зардча;
камхунии гемолитикӣ;
норасоии вазифаи ҷигар;
варамҳои ҷигар, талхадон, роҳҳои талха, ғадуди зери меъда.
норасоии гурда;
лейкемия;
камхунии апластикӣ;
дар кӯдакон: хунравӣ ба мағзи сар, энтероколити некрозӣ, дисплазияи шуш ва бронхҳо, ретинопатияи навзодон.