Herpes simplex virus навъи I, II
Тавсиф
Герпесвирусҳои навъи оддӣ — намояндагони машҳуртарини оилаи герпесвирусҳо мебошанд, зеро онҳо қодиранд қариб дар ҳамаи одамон беморӣ ба вуҷуд оранд. Ду навъи вируси герпеси оддӣ вуҷуд дорад — ВПГ-1 (дар лабҳо зоҳир мешавад) ва ВПГ-2 (ба узвҳои таносул таъсир мерасонад), онҳо пайдоиши генетикии монанд доранд, вале аз рӯи хосиятҳои антигенӣ фарқ мекунанд.
Барои ташхис усулҳои ошкоркунии маркерҳои серологӣ (ба монанди иммуноглобулинҳои IgM, IgA, IgG ва сатҳи авидии IgG) ва усулҳои молекулавӣ (масалан, ПЗР барои ошкор кардани вирус дар моеъҳои гуногуни биологӣ) истифода мешаванд. Баҳодиҳии маркерҳои серологӣ яке аз усулҳои ғайримустақими ташхиси сироятҳо мебошад, он кӯмак мекунад муайян карда шавад, ки организм ба мавҷудияти барангезанда чӣ гуна вокуниш нишон медиҳад.
Боз
Молекулярно-генетическое исследование (ПЦР): Herpes Simplex virus I и II типа (соскоб). Метод полимеразной цепной реакции выявляет в биоматериале (соскоб эпителиальных клеток) генетический материал (ДНК или РНК) возбудителя. Это высокочувствительный и специфичный способ прямого обнаружения инфекции, позволяющий выявить возбудителя даже при его малом количестве и на ранних стадиях, до появления антител.
ПЦР определяет именно присутствие возбудителя (а количественный вариант — его количество, вирусную нагрузку), что важно для диагностики и контроля лечения.
Нишондодҳо: ба кӣ ва кай супоридан
Муайян ва шиносоии ДНК-и вирусҳои герпеси оддии намуди 1 ва 2 дар ҳолатҳои бо зуҳуроти клиникии сирояти герпетикӣ алоқаманд;
Мониторинги мавҷудият ва ҷудошавии вирус дар давоми муддати муайян.
Боз
Назначается при подозрении на соответствующую инфекцию, для её подтверждения и уточнения возбудителя, при скрининге (в том числе бессимптомных форм), для контроля эффективности лечения и оценки вирусной/бактериальной нагрузки в динамике, при планировании беременности и обследовании половых партнёров (для урогенитальных инфекций).
Омодагӣ ба таҳлил
Биоматериалро корманди тиб бо зонди махсус мегирад; омодагии мушаххас аз ҷои гирифтан вобаста аст. Ҳангоми лака/қиришта аз узвҳои урогениталӣ: барои занон — берун аз давраи ҳайз, 1–2 шабонарӯз пеш алоқаи ҷинсӣ, шустушӯи маҳбал, шамъҳо ва кремҳои маҳбалӣ манъ; барои мардон — 2–3 соат пеш аз гирифтан пешоб накардан. Ҳангоми лака аз гулӯ/бинӣ — бо меъдаи холӣ ё 2–3 соат пас аз хӯрок, субҳ дандон нашустан, даҳонро начайидан, спрей ва ҳабҳои маконданиро истифода набурдан. Дар ҳама ҳолат мавод пеш аз оғози қабули антибиотикҳо ва антисептикҳои маҳаллӣ гирифта мешавад.
Тафсири натиҷаҳо
Натиҷаи мусбат маънои ошкор шудани маводи генетикии барангезандаро дорад — мавҷудияти сироят (интиқолдиҳандагӣ ё раванди фаъол); натиҷаи миқдорӣ сарбориро инъикос мекунад. Натиҷаи манфӣ — дар ин намуна барангезанда муайян нашудааст.
Ба натиҷа дурустӣ ва вақти гирифтани мавод, қабули антибиотикҳо ва доруҳои зидди вирус пеш аз таҳлил (метавонанд натиҷаи бардурӯғи манфӣ диҳанд), олудашавии намуна, барои намунаҳои урогениталӣ — фазаи давра, пешобкунии наздик, шустушӯи маҳбал ва алоқаҳои ҷинсӣ таъсир мерасонанд. Натиҷа якҷоя бо манзараи клиникӣ ва ҳангоми зарурат бо тестҳои серологӣ баҳо дода мешавад.
Натиҷаҳои таҳқиқот ташхис нестанд — тафсирро духтури муолиҷакунанда мегузаронад.