Антителоҳо ба протромбин, IgG
Тавсиф
Муайянкунии аутоантителоҳои синфи IgG ба протромбин (омили II лахташавии хун) дар зардоб бо усули иммунохимиявӣ. Протромбин — яке аз сафедаҳо-кофакторҳо, ки бо фосфолипидҳои мембранаҳои ҳуҷайра пайваст мешаванд; антителоҳо ба он ба гурӯҳи ба истилоҳ антителоҳои антифосфолипидии «ғайримеъёрӣ» дохил мешаванд. Онҳо метавонанд ҳам ба тромбҳосилшавӣ ва ҳам (ба нудрат, ҳангоми пастшавии сатҳи протромбин) ба хунравӣ мусоидат кунанд.
Ин тести иммунологӣ аст, на таҳқиқи қобилияти лахташавии хун. Онро ҳамчун маркери иловагии синдроми антифосфолипидӣ (АФС), пеш аз ҳама дар беморони дорои аломатҳои клиникии АФС ҳангоми манфӣ будани тестҳои меъёрӣ (антителоҳо ба кардиолипин ва ба β2-гликопротеини 1), инчунин барои аниқ кардани сабаби антикоагулянти волчанкавии мусбат ва баҳодиҳии хатари тромбозҳо истифода мебаранд.
Нишондодҳо: ба кӣ ва кай супоридан
Ҳамчун таҳқиқи иловагӣ ҳангоми шубҳа ба синдроми антифосфолипидӣ, махсусан ҳангоми манфӣ будани антителоҳо ба кардиолипин ва ба β2-гликопротеини 1, таъин карда мешавад: тромбозҳои варидӣ ё артериалӣ (махсусан дар ҷавонон, такрорӣ ё бо ҷойгиршавии ғайриоддӣ), нигоҳ дошта натавонистани доимии ҳомиладорӣ, марги дохилибатнии ҳомила, преэклампсияи вазнин ва нокифоягии плацентарӣ; ҳангоми волчанкаи сурхи системавӣ ва дигар бемориҳои аутоиммунӣ, дарозшавии АЧТВ-и генезаш номаълум, тромбоситопения, ҳангоми муоина пеш аз ЭКО ва банақшагирии ҳомиладорӣ дар заноне, ки дар анамнез мушкилиҳои акушерӣ доранд. Инчунин — ҳангоми мусбат будани антикоагулянти волчанкавӣ барои аниқ кардани табиати он.
Омодагӣ ба таҳлил
Хун аз раг гирифта мешавад. Беҳтар аст субҳ бо меъдаи холӣ (пас аз 8–12 соат гуруснагӣ) ё 3–4 соат пас аз хӯроки сабук супорида шавад; нӯшидани об мумкин аст. Рӯзи пеш аз хӯроки серравған, машрубот, машқи вазнин ва фишори асаб худдорӣ кунед, пеш аз супоридан 10–15 дақиқа истироҳат кунед. Дар бораи доруҳо ва иловаҳои фаъоли биологие, ки қабул мекунед, ба духтур хабар диҳед. Фавран пас аз физиотерапия, рентген ва дигар таҳқиқоти асбобӣ насупоред.
Тафсири натиҷаҳо
Ошкор кардани антителоҳои IgG ба протромбин (махсусан дар якҷоягӣ бо антикоагулянти волчанкавӣ ва дигар антителоҳои антифосфолипидӣ) ба хатари баландшудаи тромбозҳои варидӣ ва артериалӣ ва мушкилиҳои акушерӣ ишора мекунад ва ташхиси синдроми антифосфолипидиро тақвият медиҳад. Азбаски тест ба меъёрҳои таснифотии АФС дохил намешавад, натиҷаи онро ҳамчун иловагӣ ба назар мегиранд; ошкоршавии устувор ҳангоми таҳқиқи такрорӣ пас аз 12 ҳафта аҳамият дорад.
Пайдоиши транзитории антителоҳо ҳангоми сироятҳои шадид, дар кӯдакон пас аз бемориҳои вирусӣ имконпазир аст. Ба натиҷа терапияи иммуносупрессивӣ ва фаъолнокии бемории аутоиммунӣ метавонанд таъсир расонанд; антикоагулянтҳо ба муайянкунии антителоҳо бо усули ИФА таъсир намерасонанд. Натиҷаро якҷоя бо антикоагулянти волчанкавӣ, антителоҳо ба кардиолипин, β2-гликопротеини 1 ва клиника баҳо медиҳанд; духтур шарҳ медиҳад.
Натиҷаҳои таҳқиқот ташхис нестанд — тафсирро духтури муолиҷакунанда мегузаронад.