Протромбин антиденелері, IgG
Сипаттама
Сарысуда протромбинге (қан ұюының II факторына) IgG класының аутоантиденелерін иммунохимиялық әдіспен анықтау. Протромбин — жасуша мембраналарының фосфолипидтерімен байланысатын кофактор-ақуыздардың бірі; оған антиденелер «критерийлік емес» деп аталатын антифосфолипидтік антиденелерге жатады. Олар тромб түзілуіне де, (сирек, протромбин деңгейі төмендегенде) қан кетуге бейімділікке де ықпал етуі мүмкін.
Бұл қанның ұю қабілетін зерттеу емес, иммунологиялық тест. Оны антифосфолипидтік синдромның (АФС) қосымша маркері ретінде, ең алдымен критерийлік тесттер (кардиолипинге және β2-гликопротеин 1-ге антиденелер) теріс болғанда АФС-тың клиникалық белгілері бар пациенттерде, сондай-ақ оң жегілік антикоагулянттың себебін нақтылау және тромбоздар қаупін бағалау үшін қолданады.
Көрсетілімдер: кімге және қашан тапсыру керек
Антифосфолипидтік синдромға күдік болғанда, әсіресе кардиолипинге және β2-гликопротеин 1-ге антиденелер теріс болғанда, қосымша зерттеу ретінде тағайындалады: веналық немесе артериялық тромбоздар (әсіресе жастарда, қайталанатын немесе әдеттен тыс орналасқан), жүктілікті әдеттегі көтере алмау, ұрықтың құрсақішілік өлімі, ауыр преэклампсия және плацента жеткіліксіздігі; жүйелі қызыл жегі және басқа аутоиммундық аурулар, генезі белгісіз АЧТВ ұзаруы, тромбоцитопения кезінде, ЭКО алдында тексеру кезінде және анамнезінде акушерлік асқынулары бар әйелдерде жүктілікті жоспарлау кезінде. Сондай-ақ — жегілік антикоагулянт оң болғанда оның табиғатын нақтылау үшін.
Талдауға дайындық
Қан венадан алынады. Таңертең аш қарынға (8–12 сағат ашыққаннан кейін) немесе жеңіл тамақтан 3–4 сағат өткен соң тапсырған дұрыс; су ішуге болады. Алдыңғы күні майлы тағамнан, алкогольден, қарқынды дене жүктемесі мен күйзелістен аулақ болыңыз, тапсырар алдында 10–15 минут демалыңыз. Қабылдап жүрген дәрілер мен биологиялық белсенді қоспалар туралы дәрігерге айтыңыз. Физиоемшаралардан, рентгеннен және басқа аспаптық зерттеулерден кейін бірден тапсырмаңыз.
Нәтижелерді түсіндіру
Протромбинге IgG антиденелерінің анықталуы (әсіресе жегілік антикоагулянтпен және басқа антифосфолипидтік антиденелермен үйлесімде) веналық және артериялық тромбоздар мен акушерлік асқынулар қаупінің жоғарылағанын көрсетеді және антифосфолипидтік синдром диагнозын қолдайды. Тест АФС-тың жіктеу критерийлеріне кірмейтіндіктен, оның нәтижесі қосымша ретінде ескеріледі; 12 аптадан кейін қайта зерттегенде тұрақты анықталуы маңызды.
Антиденелердің транзиторлы пайда болуы жедел инфекциялар кезінде, балаларда вирустық аурулардан кейін мүмкін. Нәтижеге иммуносупрессивті терапия және аутоиммундық аурудың белсенділігі әсер етуі мүмкін; антикоагулянттар антиденелерді ИФА әдісімен анықтауға әсер етпейді. Нәтижені жегілік антикоагулянтпен, кардиолипинге, β2-гликопротеин 1-ге антиденелермен және клиникамен бірге бағалайды; нәтижені дәрігер түсіндіреді.
Зерттеу нәтижелері диагноз емес — түсіндіруді емдеуші дәрігер жүргізеді.