Д-димер
Тавсиф
D-димер – моддае, ки ҳангоми вайроншавии тромбҳо дар организм ба вуҷуд меояд. Агар он дар хун зиёд бошад, пас лахтаҳо низ зиёданд. Ин дар кадом ҳолатҳо имконпазир аст? Масалан, ҳангоми тромбоэмболияи артерияи шуш, синдроми ДВС (лахташавии дохилирагии хун), тромбози венаҳои чуқури узвҳои поёнӣ. D-димер инчунин ҳангоми инфаркт, инсулт ва дигар фалокатҳои дилу рагҳо баланд мешавад.
Аксаран D-димерро ҳангоми шубҳа ба тромбоэмболияи системаи артерияи шуш (ТЭЛА) муайян мекунанд. Ин бемории хатарнок ва баъзан марговар аст, ки дар он артерияи шуш ё шохаҳои хурди он бо лахтаҳо баста мешаванд. Одатан онҳо дар пойҳо ташаккул меёбанд, сипас аз деворҳои вена ҷудо шуда, ба шушҳо мерасанд, дар артерияҳо мемонанд ва мубодилаи газро вайрон мекунанд.
D-димер на барои тасдиқи ташхис, балки барои истиснои он истифода мешавад. Ғайр аз ТЭЛА, бо ёрии он метавон тромбози венаҳои чуқури узвҳои поёниро низ истисно кард. Агар D-димер муқаррарӣ бошад, ҳар гуна тромбоз ва тромбоэмболия хеле эҳтимолнок нест ва ин маънои онро дорад, ки духтур бояд манбаи аломатҳои пайдошударо дар ҷои дигар ҷӯяд.
Дар айни ҳол D-димер ҳамчун нишондиҳандаи лабораторӣ барои тасдиқи ҳар гуна ташхис мувофиқ нест. Ин бо он алоқаманд аст, ки сатҳи он ҳангоми шумораи бениҳоят зиёди бемориҳои гуногун меафзояд: саратон, ҳар гуна хунравӣ, равандҳои музмини илтиҳобӣ, ҷароҳатҳои гузаронидашуда, амалиётҳо ва ғ.
Боз
Коагулологическое исследование: D-димер. Анализ оценивает состояние системы свёртывания крови — способность крови образовывать сгусток и растворять его. Нарушения этой системы могут проявляться как повышенной кровоточивостью, так и склонностью к тромбозам.
Показатель используется для оценки риска кровотечений и тромбозов, диагностики нарушений свёртывания и контроля терапии препаратами, влияющими на свёртываемость.
Нишондодҳо: ба кӣ ва кай супоридан
Пеш аз амалиёт ва дахолатҳои инвазивӣ, ҳангоми майл ба хунравӣ (кабудшавӣ, хунравиҳо) ё тромбозҳо, барои назорати табобат бо антикоагулянтҳо, ҳангоми бемориҳои ҷигар, ҳангоми ҳомиладорӣ ва афтидани ҳомила, ҳангоми шубҳа ба вайроншавиҳои ирсӣ ва бадастомадаи лахташавӣ, дар таркиби коагулограмма таъин карда мешавад.
Омодагӣ ба таҳлил
Хун аз раг гирифта мешавад. Беҳтар аст субҳ бо меъдаи холӣ (пас аз 8–12 соат гуруснагӣ) ё 3–4 соат пас аз хӯроки сабук супорида шавад; нӯшидани об мумкин аст. Рӯзи пеш аз хӯроки серравған, машрубот, машқи вазнин ва фишори асаб худдорӣ кунед, пеш аз супоридан 10–15 дақиқа истироҳат кунед. Дар бораи доруҳо ва иловаҳои фаъоли биологие, ки қабул мекунед, ба духтур хабар диҳед. Фавран пас аз физиотерапия, рентген ва дигар таҳқиқоти асбобӣ насупоред.
Тафсири натиҷаҳо
Инҳирофи нишондиҳанда аз вайроншавии ин ё он ҳалқаи лахташавӣ шаҳодат медиҳад: дароз шудани вақти лахташавӣ ва пастшавии омилҳо — аз майл ба хунравӣ, баланд шудани як қатор нишондиҳандаҳо — аз майл ба ташаккули тромб. Шарҳи мушаххас аз нишондиҳанда вобаста аст.
Ба натиҷа қабули антикоагулянтҳо ва дигар доруҳои ба лахташавӣ таъсиррасон, ҳомиладорӣ ва қабули гормонҳо, бемориҳои ҷигар, инчунин омилҳои преаналитикӣ — дурустии пур кардани найча ва таносуб бо ситрат, гемолиз, мӯҳлати расонидан ба таври назаррас таъсир мерасонанд. Натиҷаҳои шубҳанок бо риояи техникаи гирифтани мавод аз нав супорида мешаванд ва якҷоя бо дигар нишондиҳандаҳои коагулограмма баҳо дода мешаванд.
Натиҷаҳои таҳқиқот ташхис нестанд — тафсирро духтури муолиҷакунанда мегузаронад.