Таҳлили хун ба витаминҳои гурӯҳи B (B1, B2, B3, B5, B6, B9, B12)

Витаминҳои гурӯҳи В барои чӣ лозиманд? Чунин менамояд, ки онҳо чандон муҳим нестанд, зеро агар дар организм кофӣ бошанд, ба саломатӣ чизе намешавад.

Вале тамоми аҳамияти витаминҳоро мо вақте дарк мекунем, ки камбуди онҳо ба вуҷуд ояд. Ҳатто камбуди ночизи ин моддаҳо аломатҳои нохуш ба вуҷуд меорад, гиповитаминози ҷиддӣ бошад бемориҳои вазнинро ба вуҷуд меоварад.

Санҷед, ки оё дар организми шумо витаминҳои гурӯҳи В кофӣ ҳастанд. Шояд шумо шарҳи аломатҳоеро ёбед, ки пеш пайдоиши онҳоро намефаҳмидед. Вақте ки дар организм витаминҳои гурӯҳи В намерасанд, чунин мешавад:

Оё дар шумо чунин аломатҳо ҳастанд? Агар ҳа бошад, беҳтар аст таҳлил ба витаминҳои гурӯҳи В супорида шавад ва муайян гардад, ки оё гиповитаминоз сабаби бад шудани ҳолати саломатӣ нашудааст. Ва агар аломатҳо набошанд, таҳлил ба ҳар ҳол зиёдатӣ намекунад, зеро норасоии витаминҳо пас аз анҷоми зимистон — ҳодисаи маъмулист. Аз рӯи натиҷаҳои таҳлил шумо медонед, ки ба шумо қабули иловагии витаминҳо лозим аст ё дар организм онҳо ба қадри кофӣ ҳастанд.

B1 – хастагӣ, асабоният, хотираи бад, бехобӣ, дарди дил, иштиҳои бад ва нороҳатӣ дар шикам.

B2 – «тарқишҳо» дар кунҷҳои даҳон, сурхшавӣ ва тарқишҳои лаб, пӯстпартоии пӯст, сурхшавии чашмон.

B3 – сурхшавии пӯст ҳангоми таъсири нури офтоб, илтиҳоби пардаи луобии даҳон, варами забон, оби даҳони зиёд, сӯзиш дар ҳалқ ва сурхрӯда.

B5 – шикананда будани нохунҳо, сафедшавии мӯй, пӯсти чарбдор, зудхастагӣ, бетаваҷҷуҳӣ, бехобӣ, чарх задани сар.

B6 – илтиҳоб дар даҳон, доғ дар пӯст, аритмияҳои дил.

B9 – норасоӣ камхуниро ба вуҷуд меорад ва бинобар хатари инкишофи нуқсонҳо дар ҳомила барои занони ҳомиладор хатарнок аст;

B12 – ҳангоми норасоӣ камхунӣ инкишоф меёбад, ҷигар ва сипурз метавонанд калон шаванд, спазмҳои мушак пайдо мешаванд ва ҳассосияти асабҳо бад мешавад.

Хун субҳ бо меъдаи холӣ, дар фосилаи аз соати 7 то 11 супорида мешавад. Аз хӯроки охирин то хунгирӣ бояд на камтар аз 8 соат гузарад. Обро бо реҷаи муқаррарӣ нӯшидан мумкин аст. 24 соат пеш аз супоридани хун аз тамокукашӣ даст кашед, машрубот, чой, қаҳва ва афшураро истисно кунед. Зӯрии ҷисмонӣ (варзиш, давидан, зуд боло рафтан аз зина) ва ҳаяҷони асабро истисно кунед. Рӯзи пеш аз таҳқиқ, бегоҳӣ, хӯроки шоми сабук бе хӯроки серравған бихӯред. 15 дақиқа пеш аз супоридани хун истироҳат карда, нишаста, ором шудан тавсия мешавад.